Oor depressie: My prinseskroon van dogtertjietyd is weg gesmyt en vertrap

prinses

Sommige mense praat van ‘n donkerte, maar vir my is dit eerder ‘n wasige, verlammende niksheid wat my stilletjies omsingel.

In my geestesoog is die niksheid ‘n digte, grys mis. Ek het nie meer perspektief nie, ek kan nie sien wat om my aangaan nie.
As ek om hulp roep, trek my stem nie ver nie. Niemand hoor my nie.

Dis onvermydelik, ek asem die niksheid in en dit verober my van binne af. In die wêreld stap daar nou net ‘n dop rond … ‘n dop wat glimlag en al die regte dinge sê. En ek dra ‘n masker, een met ‘n walglike glimlag daarop. Ek is weer ‘n robot-zombie, ‘n slaaf van die niksheid.

“Hoe gaan dit met jou?”, vra een wat nie regtig wil weet nie.

Kan haar seker nie blameer nie, sy het haar eie duiwels waarmee sy worstel.

Ek kan sien sy verwag nie eintlik ‘n antwoord nie, maar ek is tog so bly iemand vra na my.

In my gedagtes sien ek hoe my lippe die woorde vorm: help my! Maar die niksheid vreet die letters op voor dit klanke kan word.

“Goed dankie,” antwoord ek.

Ek lieg seker nie, ek het so baie om oor dankbaar te wees. So, word ek vertel wanneer ek durf om die waarheid te uiter. En elke keer as ek hoor ek moet dankbaar wees en ophou kla, glo ek nog so ‘n bietjie meer dat hoe ek voel nie saak maak nie … Ek moet stilbly, dit binne hou, want daar is uitgehongerde, sterwende kinders in Afrika.

Goed dankie maal deur my dowwe kop. Die woorde voel vreemd en vals. Ek gil saggies binne myself elke keer wanneer ek dit sê.

“Bly dit gaan goed,” reageer die een wat nie regtig wou weet nie.
Ek sien haar gedagtes is ook klaar elders.
Sy wil loop, het haar eie dinge om te gaan doen. Sy weet nie van die niksheid nie en ek gaan haar nie sê nie, al begeer ek dit.

Ek wil nog vra hoe dit met haar gaan, maar ek is nie lus om te hoor dat dit goed gaan nie, dat sy nie kan kla nie.

My walglike glimlag raak breër. Dis net spiere wat saamtrek, geen emosie daaragter.

“Nou maar toe, praat weer later,” sê ek. My arme honger siel ruk en klop verbete toe ek wegstap, want ek het myself weer verraai. Ek is ‘n gevangene in my lyf. Die niksheid verwurg my, maar dis nie ordentlik om te sê hoe mens regtig voel nie. En niemand hou van ‘n Jannie Jammergat nie.

My dae bestaan uit take en werk. Ek hardloop soos ‘n malding om die horlosie, ek sien niks meer om my raak nie.

Ek is ‘n marionet in die verveligste verhoogdrama ooit. Die niksheid het ‘n verbod op my vryheid van spraak, my denke en my verbeelding gesit. Ek smag na inspirasie… Ek het my mojo verloor.

My eens pragtige vlerke is geknip en hul het donker en dof in die hok geraak.

Die wêreld het my geleer om te konformeer en mooi op die lyn te loop. My prinseskroon van kindertyd is afgeruk en deur die ongenaakbare realiteit van die grootmenswêreld vertrap.

Ek sien nie meer gesigte in waterdruppels of diere in die wolke nie. Daar is nie meer magic in ‘n melkskommel nie. Waarheen het die nuuskierige dogtertjie met al haar idees, talente en drome gegaan?

Vir ander is depressie ‘n donkerte, vir my is dit ‘n verlammende, leë gevoel van niksheid…

Advertisements
Standard

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s