Kokkedore se Karoo Kambro bring onthoukos terug

Karoo Kambro

 

Almal het die Kokkedoorfoto’s wat ek by Lekka-by-die-See geneem het, só geniet dat ek besluit het om dié Karoo Kambro-ete wat my kollega op kamera vasgelê het, ook met julle te deel:

Karoo Kambro, is die breinkind van Kokkedoor-deelnemers Jo Fritz en Arthur Wildskut. Hulle wil onthoukos van die Karoo en die Hantam tot sy reg bring.
Met die hulp van hul mede-Kokkedore, Lorraine Swanepoel, Cindy Menigo en Ronel Theron, het Karoo Kambro, onder meer, kerrie-afval, blatjang-hoender, pampoenkoekies, wildspastei en die allerheerlikste skilpadjies voorgesit in die vorm van ’n buffet-ete aan by Juffroushoogte in Vredenburg voorgesit.
Tussendeur die geëtery was daar ook tyd vir die Sitstappers, ’n bekroonde rieldansgroep van Calvinia, om die gaste te vermaak met hul passies.
Ná die hoofgereg is ’n gelukkige trekking gehou waar gaste onder meer wyn van Oranje Rivier-wynkelder en ’n naweek weg by Jo se gastehuis in Calvinia gewen het.
Die aand is afgesluit met die allerlekkerste nagereg, ’n sjokolade-malvapoeding met koffie-vla. Karoo Kambro is op pad na groot hoogtes. Kyk uit vir hulle in jóú dorp! – Dawie Boonzaaier.
IMG_3886 IMG_4014 IMG_4000 IMG_3977 IMG_3966 IMG_3934 Karoo Kambro IMG_3886 IMG_3885 IMG_3899 IMG_3960 IMG_3940 IMG_4018 IMG_4014 Karoo Kambro
Standard

Bra’s, broekies, bloemers en brandewyn

Panty Bar Paternoster
Elke deurtrekkertjie, buustelyfie, panty , onderbroek en bloemer teen die legendariese Panty Bar se muur, vertel ’n storie.
 
Dié kroeg by die bekende ou hotel op Paternoster is beslis uniek.
’n Berese rubriekskrywer van die Sports Illustrated-tydskrif het ook so gedink, want in 2007 het hy ’n lys saamgestel van die uniekste kroeë ter wêreld. Paternoster se Panty Bar was onder die top vyf.
Volgens Johan Carosini, eienaar van die hotel, het hy een aand in 1973 saam met ’n bruidspaartjie na hul troue in die kroeg gekuier, toe ’n blink idee hom bygeval het.
Hy het die bruid gevra of hy haar “wittebroods-panty” teen die dak kan hang. Só het die eerste broekie sy plekkie in die kroeg gekry. Die versameling het vinnig gegroei. ’n Bruidegom het Carosini selfs een aand bygedam toe hy ’n bruidjie vir haar broekie gevra het.
Teen 1983 was die kroeg vol onderklere en mense het na die Panty Bar gestroom om dié stoute tentoonstelling te aanskou.
Bekendes soos die storieverteller, Tolla van der Merwe, oud-president FW de Klerk, bekende sanger en akteur Gé Korsten, Springbok-rugbyspelers en -breiers en verskeie ministers het al oor die jare die Panty Bar se drumpel deurgetrap.
“Daar is te veel om op te noem,” het Carosini gespog. “As die liewe onse Vader Homself ’n draai hier sal kom maak, kan ek met sekerheid sê, almal wat bekend is was al hier.” Hy het gelag. Tog het die Vader volgens Carosini eintlik nog altyd ’n ogie oor die hotel gehou. “Hier is regtig ’n hoër hand betrokke en daarvoor is ons dankbaar.”
Die Panty Bar se sukses-storie is nie sonder ’n goeie dosis terugslae nie. In die vroeë 1980’s het ’n predikant van die NG Kerk Vredenburg tee by die hotel gedrink en deur die kroeg na die toilette gestap. “Sy oë was so groot soos pierings,” het Carosini gelag. Skaars twee ure later het drie “blou baadjies” aan die hotel se deur kom klop. Een van hulle was kapt Kwaaitjie Laubscher. Hy was glo erg verleë om Carosini, ’n goeie pêl van hom, te vra om die onderklere uit die kroeg te verwyder.
’n Uitgerekte hofsaak later is die broekies en bra’s met ’n swaar hart van die plafon verwyder en gebêre.
Carosini kon nie verstaan hoekom poppe in winkelventers met onderklere kan staan en pronk nie, terwyl hy nie toegelaat was om broekies in sy kroeg te hang nie. Hy glo poppe is tog meer verleidelik, met hul kurwes en al. Tot vandag toe nog staan die polisieman wat die saak teen Carosini gedryf het, bekend as ou Panty Basson.
In die 1990’s, ná gemoedere oor die berugte Panty Bar afgekoel het, het Carosini se seun, Giorello Carosini, weer met ’n panty-versameling in die kroeg begin.
Dié slag is daar nie boe of ba oor die kroeg gesê nie en diegene wat wel iets sleg oor die onderklere te sê gehad het, moes volgens Carosini maar net eenvoudig uit die kroeg uit bly. “Die res is geskiedenis,” het hy bygevoeg.
Carosini het beduie na ’n tamaai wit bloemer met rooi teks voorop, wat soos ’n seer vinger tussen die netjiese fyn deurtrekkerjies uitstaan. ’n Groterige Hollande vrou wat by die hotel gekuier het, het hom glo gebel en hom gevra of sy ook haar G-string vir hom kan stuur. Carosini het gelag “en daar hang hy nou”. Dié bloemer is glo een van sy gunsteling items. Tog verkies hy en Giorello nie bloemers, onderbroeke en bra’s in die kroeg nie. Hulle fokus op deurtrekkers.
“As dit nou ’n mooi bra, van ’n mooi girl af is, dan is die saak reg,” maar gewoonlik word die onderklere wat nie aan vereistes voldoen nie gereeld verwyder soos die versameling groei. Die broekies word ook elke maand afgehaal en gewas voor hulle weer netjies opgehang word.
Standard

Oom Henry vertel van reuse krewe en die SAUK se Royal-tikmasjien

Henry Novella 21HENRY Novella (83) is so sinoniem met die Weskus soos snoek en die sê-ding: “nou maar toe!”
Dié oud-voedselinspekteur het ook sy merk gemaak in Afrikaanse kinderliteratuur en het in die begindae van die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie (SAUK) saam met ou bekendes gewerk.
Die Novellas op die Weskus is die afstammelinge van ’n Noorweegse vishandelaar, Carl Stephan se Europese werknemers wat aan die einde van die negentiende eeu hulle aan die Weskus gevestig het. Ander bekende Weskusvanne soos Tallie, Nimb, Carosini, Fioravante en Dipaola is ook afkomstig van Stephan se werkers.
Hy is op 17 Augustus 1930 in Slippersbaai, St Helenabaai gebore. Henry en sy jonger suster Rona, is in St Helenabaai deur hulle ma Bennie en Pa Hentas grootgemaak.
Dit was ’n ander tyd, ’n tyd toe Velddriwwers nog die Bergrivier met ’n pont moes oorsteek en mense gedink het die see sal altyd bly gee, dat haar skatte nooit kan opraak nie.
Reuse krewe is by die dosyne daagliks onder rotse in die baaitjies uitgehaal, “’n ondermaatkreef het nie bestaan nie en vis was volop” onthou hy.
By Slippersbaai, waar Laingville vandag is, staan vier ou vissershuisies teen die see, wat vandag nog aan die Novellas behoort.
Henry se pa Hentas en sy drie broers en hulle gesinne was van die eerste vissersmense wat hulle hier op St Helenabaai kom vestig het.
Henry was van sub A tot std 6 (vandag se graad 8) in ’n plaaskooltjie met net 30 leerders. In std 6 het hy sy eerste kinderstorie geskryf wat in die Klein Burger gepubliseer is.
Van std 7 tot matriek was hy in Hoërskool Vredenburg se Esperanza-koshuis, wat vandag die ArcelorMittal-Wetenskapsentrum is. Hy en sy koshuismaats het op lui-lekker warm somersdae in die dammetjie langs Huis Wittekruin in Welgemoedstraat afgekoel.
“Daai tyd was daar net koringlande om die dam.” Die bekende oud-Springbok rugbyspeler, Butch Lochner, was een van Henry se klasmaats en Butch se pa, Jannie Lochner, was skoolhoof in die tyd toe Henry daar op skool was.
Na skool het Henry vir ’n ingenieursfirma gewerk wat die jetty by West Point in St Helenabaai gebou het. Henry was ’n duiker wat sementblokke onder die water moes pak.
Hy onthou die swaar duikpak met die koperskoene, loodbeld en “maanmannetjie helmet” nog baie goed.
Tussendeur het Henry altyd tyd gemaak vir sy kinderverhale. Hy het gereeld stories vir Siembamba geskryf, ’n radioprogram vir kinders op die Afrikaanse diens.
Terwyl Henry as bemarkingsbeampte vir die departement landbou en tegniese dienste in Kaapstad gewerk het, het Max du Plessis van die SAUK se kantore in Riebeekstraat hom gebel en vir hom ’n werk as byklanke-organiseerder aangebied.
Henry was vir die volgende vier jaar in beheer van die agtergrond- en byklanke tydens opnames van verhale op 78-spoed-plate en later 33½spoed-plate. Later het hy klanke vir regstreekste verhale oor die radio gedoen.
Hy het saam met ’n hele paar ou bekendes in die uitsaaibedryf gewerk, ondermeer Dolf van Niekerk, Danie van Eeden, Basie Hanekom en Morkel van Tonder. Baie van die klanke wat tydens die Tweede Wêreldoorlog opgeneem is, soos masjiengewere en kanonne, is in die stories gebruik.
By Leeukop het Henry en sy span die geluid van ’n rotsstorting nagemaak deur klippe van die kop af te laat afrol en dit dan op te neem.
Een middag met ’n regstreekse uitsending was hy en sy kollega Jasper Siebrits in groot moeilikheid toe een van die byklankplate skoonveld was.
’n Vrou, wat een van die stemme in die storie was, was skielik so paniekerig toe die regte klank nie op die regte tydstip speel nie, dat sy per ongeluk die mikrofoon by die klankspan se ateljee aangeskakel het.
“O donner, hier lê die ongeluk op die tafel,” het Siebrits aan die hele volk se luisteraars verkondig toe hy die vermiste plaat ontdek. “Ons is deeglik geskrobbeer, amper die sak gekry,” het oom Henry gelag.
Hy het ook in dié tyd gereeld stories vir die SAUK op die Royal-tikmasjien geskryf wat altyd in die ateljee in Riebeekstraat gestaan het.
Na 1954 wou hulle hom verplaas, maar oom Henry was nie bereid om die Wes-Kaap te verlaat nie.
Hy het toe vir 25 jaar as ’n voedselinspekteur vir die Suid-Afrikaanse Buro van Standaarde (SABS) op die Weskus gewerk. Sy primêre rol was om inspeksies by die visfabrieke te doen. “Daar was só baie van hulle, nou is daar net ’n paar oor,” het hy hartseer gesê.
“Die industrie het self sy eie bronne vernietig. Dit is die moderne tegniek wat die pelagiese visbedryf seergemaak het.” Henry het in 1990 afgetree en in 1997 is sy eerste roman, Oog-Oog, gepubliseer.
Oog-Oog, die storie van ’n Weskus-vissersgemeenskap wat deur ’n vreemde onheil in die see gesteister word was ’n finalis in die Kwela, Engen en NMTV-skryfwedstryd in 1998. Henry woon vandag in Vredenburg saam met sy vrou Dalene. Sy seuns Hentie en Eknath Novella is bekende sakemanne op die dorp.
Henry%20Novella%20kortverhaal Henry Novella
Standard

Op ‘n woordreis om kos te ontdek, saam met Niël Stemmet

Niel Ek het onlangs die geleentheid gekry om Niël Stemmet se nuwe boek, agter+blad, saam met ‘n paar gaste by ‘n glansgeleentheid in Langebaan te vier. Hier is my ervaring van die heerlike middag … in my eie woorde. Oordenkinge uit my eie ek, wat weet waarna ek soek. (Dankie vir jou insig Niël en dié woorde wat nou ook myne is, ons almal s’n is.) Ek pak my eetlus en my verbeelding in. My maag is leeg en my siel is honger. Hiér sit ek aan Isabella Niehaus se langtafel op die duin in Langebaan. Mes en vurk ferm in ‘n klemgreep. Ek is gereed vir die gastronomiese reis. My eindbestemming is erfeniskos, smake wat stories uit ons volk se geskiedenis oproep, geure wat ons moet koester en resepte wat ons bewaar vir ons kinders se kinders. My vervoer soontoe? ‘n Verbeeldingsvlug saam met ‘n über-talentvolle woordkunstenaar wat uit skynbaar niksseggende letters ‘n pragtige brug bou, na die wese van sy filosofiese uitkyk op kos. Ek sien soos hy sien, met woorde. Nie myne nie, maar syne. Ek reis op die wind wat vol woorde is, Niël Stemmet se eie neergepende woorde, oor woorde. Die gasvroue, Isabella Niehaus en Marinda Engelbrecht, sit die hoofgereg voor. Die kleurvolle borde kos se geure is onweerstaanbaar. In een van Niël agterblad-rubrieke in die tydskrif, Tuis het hy geskryf dat ek myself kan stil maak met woorde. En hier sit ek nou – tussen mense wat lag, gesels, wyn drink – en ek probeer stil raak in die teenwoordigheid van die kos voor my. Niël inspireer my om oor elke proetjie na te dink … met mý woorde. Niël moedig die gaste aan om maar solank weg te val terwyl hy uit sy nuwe boek, agter+blad voorlees. Daar word egter maar min geëet, want sy woordreis na die lekker ou dae en gister se saamkuier om kreunende tafels vol spys en drank – erfeniskos die fokus hiér – boei hulle selfs meer as die honger, in hierdie nostalgiese oomblik. En dan dink ek aan die manier hoe hy homself op sy blog bekendstel: “Vandag, eintlik nog altyd, het ek idees oorgedra aan ander, resepte, stories, vertellings, omdat ek glo dat kinders stories moet ken en moet weet waar die tradisie van erfeniskos vandaan kom.” ’n Beskeie woordkeuse vir ’n man met ’n CV wat selfs wêreldberoemde kospersoonlikheid, Jamie Oliver, sal laat bloos. Hy het meer as 25 jaar ervaring in die restaurant- en gasvryheidsbedryf. Niël is ook ’n binnenshuise ontwerper, versamelaar en kurator. Maar woorde en kos bly Niël se groot liefdes en ’n kombinasie van dié twee, is beslis ’n resep vir honger word. Hoekom spreek Niël se skryfwerk op só ‘n intieme vlak met mense? Hiér is my teorie … Wanneer dit voel of die sekondewyser besig is om spoed op te tel, wat het ons anders as kosbare herinneringe om ons te vertroos? Ons het kos, lieflike onthoukos, wat ons met warmte en nostalgie omhels, wanneer die wete dat ons broos en sterflik is, ons in die gesig staar. Koesterende kos is ons tydmasjien waarmee ons na gister kan reis, oor môre kan droom. Kos. ‘n Oomblik se wonder. ‘n Paar kort minute van grootoog-ekstase. Elke hap is ‘n euforiese reis na feillose liefde, onbeskryflike vertroeteling, en amper-heilige betekenis. Ná elke mondvol hunker ons na nog, maar dan volg die ontnugtering wat te gou gekom het. ‘n Vurk krap skril op kaal keramiek. Die bord is leeg. En só is die lewe ook. Onbeskryflik fenominaal, maar vlietend soos ‘n pragtige verskietende ster, is dit hopeloos te vinnig verby. Só vinnig was my lieflike middag aan die langtafel ook verby. Isabella, modekenner, outeur en spysenier het haar pragtige huis – wat sy baie beskeie haar khaya noem – vir dié onvergeetlike geleentheid beskikbaar gestel en het saam met Marinda, bekende regisseur en onthoukok van die eerste seisoen van Kokkedoor, die kospotte beman. Niel 1 Niel 2 Niel 3 Niel 4 Niel 5 (2) Niel 5 Niel 7 Niel 8 Niel 9 Niel 10 Niel 11 Niel 12 Niel 13 Niel 14 Niel 15 Niel 16 Niel 17 Niel 18 Niel 19 Niel 20 Niel 21 Niel 22 Niel 23 Niel 25 Niel 26 Niel 27 Niel 28

Standard

Raaisels opgelos by Kokkedoor-ete in Langebaan

kok 9So in die gees van vanaand se Kokkedoor-finaal op kykNET, deel ek graag ‘n paar fototjies wat ek by die Kokkedoor-raaiselete in Langebaan geneem het:
Raai, raai …
Wie het met ’n gepekelde tong op sy skoot in die bus gery?
Wie het ’n staaltjie uit die huishoudkundeklas vertel? Wie het kamma ’n marshmallow-hartjie?
Raai, raai … Aan wié behoort dié raaisels? Aan Marius Uys, Johnny Hamman en Alet van der Westhuizen, finaliste van kykNET se tweede seisoen van die gewilde realiteitskookprogram, Kokkedoor.
Dié drie Kokkedoor-sterre, asook Orscilla Hitchcock, Linde Watson, Josia Conradie, Langebaan se eie Leroux van Vuuren en beoordelaar, Hetta van Deventer-Terblanche het hul aanhangers in Langebaan die eksklusiewe geleentheid gebied om hulle in lewende lywe te sien.
Die Kokkedore het hul gaste by die Kokkedoor-raaiselete te Lekka-by-die-See Restaurant met interessante agter-die-skerm-raaisels, verbasende lekker-lag-antwoorde en heerlike kos uit die Kokkedoor-kombuis vermaak.
Raai, raai … Wie kraai koning in die Kokkedoor-kombuis? Is dit Elsa en Johnny of Chris en Marius? Vanaand word die belangrikste Kokkedoor-raaisel opgelos.
kok 13Kok 1Kok 2kok 10KOK 19KOK 20KOK 22KOK 21kok 77kok 6Kok 55kOK 117kok 44kok 33
kOK 155
Standard

Skrywer vind ubuntu op die Weskus

Ubuntu%201_1_0_727739917’n Eienaardige wit vrou op ’n vreemde sending.
Dít was die eerste indruk wat Sonja Kruse op Maryam Alie van Langebaan gemaak het. Sonja wou slaapplek hê, kos en kennis. Sy was glo op ’n reis om ubuntu te vind.
Ubuntu is volgens die Handboek van die Afrikaanse Taal (HAT) ’n Nguni-woord wat ’n lewensingesteldheid van medemenslikheid, hulpvaardigheid en barmhartigheid beteken.
Maryam was half skrikkerig vir die vreemdeling, maar haar joviale man, oorlede Mogamat-Armien, het vir Sonja onmiddellik binnegenooi.
Nou, vier jaar later, het Sonja teruggekeer na die Alie-gesin se huisie in Seaview Park soos sy belowe het, en sy het ’n eksemplaar van haar besonderse nuwe boek, The Ubuntu Girl, saamgebring . In dié boek, met meer as 900 volkleurfoto’s, het Sonja haar jaarlange reis na die nege provinsies – met net ’n rugsak en R100 – gedokumenteer. Sy het ubuntu by 150 gesinne in 114 gemeenskappe en oor 16 kulture waar sy tuisgegaan het, gevind.
Vir Sonja se langverwagte terugkeer na Langebaan, het Maryam ’n tafel wat kreun onder heerlike eetgoed voorberei en ’n paar spesiale vriende oorgenooi.
“Ek erken ek het eers gedink sy is weird,” terg Maryam en druk Sonja, nou ’n goeie vriendin, spontaan teen haar vas. “Ek is nou baie lief vir haar.”
Dis ’n emosionele oomblik vir Maryam. Haar oë blink van die trane toe Sonja die boek aan haar oorhandig. Maryam blaai na bladsy 71. Die kop lees: No Wrong People. In memory of Mogamat Armien Alie (12.08.1958–02.05.2011).
“Ons is só trots op jou Sonja,” sê sy. “En ek weet Armien sou nét so trots gewees het. Hy kon nooit uitgepraat raak oor jou nie.” Maryam se man is in 2011 aan ’n hartaanval oorlede.
.So, het die Weskus genoeg ubuntu?
Ja, ja, ja! sê Sonja. In Velddrif, Paternoster, Saldanha en by verskeie ander gesinne van Langebaan het Sonja verdraagsaamheid, menslikheid en barmhartigheid oor kleur- en kultuurgrense beleef, om nie eers te praat van ’n bed en lekker kos nie. Sy is hartseer oor die beweerde rassespanning in Paternoster en hoop die boek wat sy verlede Woensdag by die Jordaan-gesin gaan afgee het, sal wyd in die dorp gelees word sodat die boodskap wat The Ubuntu Girl bring, iets vir die verdeelde gemeenskap sal beteken.
Woede, selfs dalk ’n tikkie vrees en ongemak, is die emosies wat Sonja by die leser met haar ware verhale wil wek. The Ubuntu Girl is nie nét ’n goedvoelstorie nie, maar ook ’n verhaal wat veronderstel is om ongemaklike gesprekke aan die gang te sit, sodat kultuurgrense oorbrug kan word.
Sonja is tans besig met ’n nuwe reis, ’n terugtog na al die gesinne by wie sy gebly het. Elkeen van hulle sal ’n boek ontvang.
Ubuntu%2022_1_0_727740099
Standard

Skatte op die asgat én in die hemel

Dory Dolf Nog een van my gunsteling mensestories wat ek vir  Weslander geskryf het:
 Agter Langebaan se vaal sandbedekte rommelhope is ’n versteekte oase.
Daar brand ’n vuurtjie in die braaikonka waarom ’n verslete bruin sitkamerstel gerangskik is.
Dory Dolf is besig met middagete. Sy trek ’n plastiekkrat nader, gaan sit fyntjies – ’n wafferse dame – en vou haar dun beentjies, nogal ewe in visnetkouse, soos ’n koeksister oor mekaar. Dan hou sy haar klein skurwe handjies oor die hitte van die gloeiende kole. Mens kan sien sy is netjies op haarself. Haar wit bloesie is silwerskoon en lyk amper of dit net ’n paar kort ure gelede onder ’n warm strykyster deur is. “Ons eet nie van die dump af nie,” sê sy. “Ons gaan koop ’n kossie en kom maak dit hiér gaar.”
Sy trek haar krat nader aan die konka sodat sy kan werk. Daar is pap in die swart gebrande pot met die skewe deksel – dalk in ’n vorige lewe ’n spoggerige blink pot in ’n Myburghpark-huis gewees. Langsaan in die vaalgebrande blik begin die koffiewater klein blink borreltjies maak. Die warmwaterfles staan reg. Dory is al ’n groot vrou, soos die volk sal sê. Haar kinders is lankal opgegroei, haar trots. Hulle woon in die Burg, vertel sy en roer die pap met ’n fyn polsbeweging al in die rondte. Vir die helfte van die jaar bly sy hiér op die asgat in die Baan om geld te maak, en as die reënmaande kom gaan sy Vredenburg toe, na haar huis toe. “Maar natuurlik het ek ’n huisie,” sê sy ietwat vererg, maar glimlag darem.
Die plooitjies langs haar koffiekleurige kraalogies verklap haar jare en agter dié sielvolle kraaltjies is iemand met hart, met deernis, intelligensie, selfs ’n tikkie humor. Want oor háár harde lewe moes sy leer om te lag. Die meetsnoere het nog altyd op lieflike plekke vir ánder mense geval en van lugkastele bou weet sy niks. Dis mos iets wat nét die rykes doen.
Maar elke nag as Dory en haar lewensmaat, Ricky, op hulle opteldubbelbed onder die gevlekte duvet inkruip en na die melkweg se wasige spoor oor die oneindige hemelgewelf staar, weet sy die heelal het nie heeltemal van hulle vergeet nie. Dié ashoop is ’n gebed wat verhoor is nadat Ricky sy werk verloor het, want hiér kan hulle ’n lewe uit ander mense se weggooigoed maak.
Swaarkry het hulle geseën met ’n spesiale geskenk, om skatte op dié rommelwoestyn te kan raaksien. ’n Leë koeldrankblikkie, ’n stuk staaldraad of ’n ou geroeste koperslot, alles word voor hulle oë, eensklaps, abra kadabra!, ka-ching!, sommer nét so, ’n klompie Madibas in ’n stukkende broeksak. ’n Stukkie brood, ’n bietjie pap, ’n eiertjie as hulle dit kan bekostig. En só oorleef hulle nóg ’n dag. Maar die belangrikste lewensles wat die ashoop vir haar en Ricky geleer het, is dat geld nét geld is en goeters nét goeters. Hulle regte skatte maak hulle in die hemel bymekaar.
Net duskant Dory se veldkombuis ontwaak Kleinmeidjie en Gorris in hulle omgekeerde plastiekvullisdrom. Die twee basterbrakkies gaap en rek hulle hondebeentjies lank uit voor hulle uit hulle slaapplek kruip en mekaar spelerig aan die ore begin byt. Dory en Ricky maak hulle groot, want mense van die dorp het hulle eenvoudig hiér kom weggooi. Sy sou hulle die volgende dag huis toe vat, want sy ruik reën. Sy het ook gesê sy gaan ’n klong betaal om die sitkamerstel en die dubbelbed op ’n bakkie vir haar Vredenburg toe te vat, want met dié skatte gaan sy haar huis loop mooi maak.
Honde
Standard